Η περιπέτεια δύο προσκυνητών…

Το μεγαλύτερο πανηγύρι της Λέσβου είναι αναμφισβήτητα αυτό του Ταξιάρχη στον Μανταμάδο. Μπορεί οι περισσότεροι, εκτός νησιού, να γνωρίζουν τον Άγιο Ραφαήλ αλλά για τους ντόπιους ο Ταξιάρχης είναι πάντα σε πρώτη μοίρα. Για να τιμήσουν την μνήμη του, ξεκινούν με τα πόδια απ’ όπου και αν βρίσκονται στο νησί για να φθάσουν στο μοναστήρι στον Μανταμάδο.

Το πανηγύρι διαρκεί 3 μέρες απο Παρασκευή μέχρι και Κυριακή και είναι ίσως ΤΟ γεγονός του νησιού. Στα σχεδόν 2 χρόνια που βρίσκομαι εδώ δεν θυμάμαι να έχω δει πουθενά αλλού περισσότερο κόσμο απ’οτι στο πανηγύρι του Ταξιάρχη. Πέρυσι είχα πάει με το αυτοκίνητο και είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί από τον κόσμο που περπατούσε στην άκρη του δρόμου με προορισμό το μοναστήρι. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροι όλοι με μια τσάντα στον ώμο και στα μεγάλες λαμπάδες στα χέρια… Φέτος είπαμε, με την κοπέλα μου, να ακολουθήσουμε το ρεύμα των προσκυνητών και να περπατήσουμε ώς τον Μανταμάδο αφήνοντας το αυτοκίνητο στην Θερμή.

Συνεχίστε την ανάγνωση Η περιπέτεια δύο προσκυνητών…

Θεσσαλονίκη baby…

Μετά απο μερικές μέρες απουσίας απο το blog, επιστρέφω με ένα post απο την αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη…

Όταν είμαι εδώ δεν έχω καιρό για καινούργια posts, ακόμη και το Ubuntu μπαίνει σε δεύτερη μοίρα ( :-p )… Δευτέρα επιστρέφω στην Μυτιλήνη και στο bloggin’. Ως τότε απολαμβάνω τις τελευταίες μέρες των Πασχαλινών διακοπών….

Ελληνική Αστυνομία

Πολλά έχουνε ειπωθεί και γραφτεί τις τελευταίες μέρες για την Ελληνική Αστυνομία (με αφορμή τον θάνατο νεαρού φιλάθλου του Παναθηναϊκού κατά την διάρκεια επεισοδίων) τα περισσότερα των οποίων είναι μάλλον απαξιωτικά.

Δεν είμαι απο αυτούς που υποστηρίζουν ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι αγγελικά πλασμένη ή ότι λειτουργεί άψογα… Απλά πιστεύω οτι πρέπει να της αναγνωρίσουμε οτι προσπαθεί. Όπως χθες το βράδυ για παράδειγμα, όπου παρά την καρακτώδη βροχή και το προχωρημένο της ώρας, υπήρχαν αστυνομικοί στην Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης που σταματούσαν για ελέγχους τα διερχόμενα αυτοκίνητα…

Οι άνθρωποι των χωριών

Πριν γράψω οτιδήποτε άλλο πρέπει να ομολογήσω οτι είμαι παιδί της πόλης. Γεννήθηκα σε μια μεγάλη πόλη, μεγάλωσα σε αυτήν, σπούδασα και δούλεψα σε μία ακόμα μεγαλύτερη και διορίστηκα σε μια τυπική επαρχιακή πόλη…

Σήμερα χρειάστηκε για μια δουλειά να πάω σε ένα χωριό και σαν τυπικό παιδί της πόλης όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής … χάθηκα … Βρέθηκα μέσα σε ένα μικρό χωριουδάκι, απο αυτά που βλέπεις ελάχιστα γεροντάκια στην πλατεία, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα πως θα επιστρέψω. Το γεροντάκι που βρήκα και ρώτησα προφανώς δεν ήξερε να με βοηθήσει και με έστειλε σε λάθος δρόμο… Αυτό όμως δεν έχει απολύτως καμμία σημασία γιατί στο τέλος μου έδωσε και την ευχή του “… στο καλό παιδί μου..”.

Πρωτοαπριλιά και ψέματα

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι σήμερα είναι Κυριακή (των Βαίων) και μη εργάσιμη αλλά έχω την εντύπωση ότι τα ψέματα που υπάρχουν σε εφημερίδες και internet είναι λιγότερα απο ποτέ…

p.s. Χρόνια πολλά στην ανηψούλα μου την Βάγια…

Επιστροφή στο σπίτι

Εδώ και λίγες ώρες έχω επιστρέψει στο σπίτι (Αλεξανδρούπολη) για το Πάσχα. Μετά απο 2 συνεχόμενες πτήσεις (απο Μυτιλήνη Αθήνα και απο Αθήνα Αλεξανδρούπολη) συνοδευόμενες από τις κλασικές πλέον καθυστερήσεις της Ολυμπιακής (και στις 2) έφθασα.

Νοιώθω πάντα περίεργα όταν επιστρέφω στο σπίτι μετά απο αρκετό καιρό. Είχα να έρθω απο τα Χριστούγεννα, δηλαδή σχεδόν 3 μήνες. Απο την μια είναι ωραίο να βλέπεις τους γονείς και τα αδέρφια σου αλλά απο την άλλη βλέπεις την πόλη στην οποία γεννήθηκες και μεγάλωσες να αλλάζει τόσο πολύ που καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες. Με την Αλεξανδρούπολη είχα πάντα μια σχέση αγάπης-μίσους. Όταν ήμουν μικρός έλεγα ότι δεν θα φύγω ποτέ απο εδώ, μάλιστα έβλεπα τις σχολές που υπάρχουν στην πόλη για να επιλέξω σε ποιά θα σπουδάσω. Όταν έφυγα και πήγα τελικά στην Θεσσαλονίκη δεν ήθελα να επιστρέψω πίσω. Μέχρι στιγμής έχω κάνει 2 αιτήσεις μετάθεσης και σε καμμιά απο τις 2 δεν έχω βάλει στην Αλεξανδρούπολη….

Αλλά την αγαπώ, και το διαπίστωσα χθες το βράδυ λίγα λεπτά πριν προσγειωθεί το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της, όταν την έβλεπα απο ψηλά φωτισμένη μέσα στη νύχτα… Πως μπορείς άλλωστε να μην αγαπάς και να μην πονάς την πόλη στην οποία γεννήθηκες και έζησες σχεδόν 18 χρόνια; Θα μπορούσα σίγουρα κάποια στιγμή να επιστρέψω και να ζήσω εδώ μόνιμα απλά όχι τώρα, όχι σε αυτή τη φάση. Ίσως αργότερα, ίσως ποτέ… Ποιός ξέρει;;