Μου αρέσει η φωτογραφία και αγαπώ και την πατρίδα μου (Έβρος). Ειδικά φέτος, που για πρώτη φορά μετά από 3 χρόνια, ξεχειμωνιάζω μακριά από τον Βόρειο Έβρο.

Ο Νομός Έβρου είναι μια πολύ ιδιαίτερη περιοχή. Οι περισσότεροι την συνδέουν με το στρατιωτικό και δεν κουβαλούν τις καλύτερες αναμνήσεις. Πολλοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί έχουν κολλήσει στον βόρειο Έβρο (λόγω των ελάχιστων μεταθέσεων τα τελευταία χρόνια) και αντιμετωπίζουν την ζωή εκεί ως αναγκαίο μεσοδιάστημα μέχρι να φύγουν. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πέφτει μακριά από οπουδήποτε αλλού και το οδικό δίκτυο (για να φύγεις ή για να έρθεις) είναι με μια λέξη άθλιο.

Το νότιο κομμάτι του νομού με την Αλεξανδρούπολη, την Σαμοθράκη και το Δέλτα του ποταμού Έβρου είναι πολύ εύκολο στο μάτι. Συνήθως αρέσει και είναι το κομμάτι που ξέρει ο κόσμος. Αν σου αρέσει όμως η ιστορία, η φύση και η εξερεύνηση, το βόρειο κομμάτι του νομού (Διδυμότειχο, Σουφλί, δυτικός Έβρος, Ορεστιάδα, Νέα Βύσσα, Τρίγωνο) πιστεύω ότι θα σε αποζημιώσει. Δεν λέω ότι είναι μια περιοχή στην οποία θα μπορούσα να ζήσω για πάντα. Είναι όμως μια περιοχή με τον δικό της μοναδικό χαρακτήρα. Εδώ ο χρόνος κυλά με άλλους ρυθμούς και τα χρώματα είναι τελείως διαφορετικά από τον υπόλοιπο νομό. Ίσως εντονότερα, ίσως πιο φθινοπωρινά….

Αυτά ακριβώς τα χρώματα – τα οποία δεν μπορώ ακριβώς να περιγράψω – αποτυπώνονται στο 23ο τεύχος του περιοδικού Travel Book που κυκλοφόρησε κάπου στον Νοέμβριο του 2013 μαζί με την εφημερίδα “Έθνος”. Δυστυχώς δεν το ήξερα τότε για να το αγοράσω, αλλά βρήκα μόλις χθες μερικές από τις φωτογραφίες του περιοδικού σε ένα blog της περιοχής και πραγματικά με μάγεψαν! Είναι οι ωραιότερες φωτογραφίες της περιοχής που έχω δει ποτέ μου.

Απολαύστε τες …

http://samothrakisnea2.blogspot.gr/2013/11/travel-book_20.html

Πολλές φορές οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν “κρυμμένες” πολύ σημαντικές ειδήσεις σε μονόστηλα στις τελευταίες σελίδες τους. Αυτό μάλλον συνέβη και την Κυριακή 18/5 στο “Θέμα της Κυριακής” όπου στην σελίδα 61 και σε ένα μονόστηλο υπάρχει άρθρο της Κάτιας Τσεμπερτζή με τίτλο “Αρπαγή στη Θράκη” και θέμα μια καινούργια πρόκληση της Τουρκικής πλευράς στην Θράκη. Πιο συγκεκριμένα στις 15 Απριλίου του 2008 οι Τούρκοι επιχωμάτωσαν την παλιά κοίτη του ποταμού Έβρου δημιουργώντας αυθαίρετα νέα δεδομένα στην περιοχή των συνόρων. Ενώ, μέχρι πριν λίγο καιρό, ο ποταμός Έβρος έρεε μεταξύ δύο νησίδων (μιας Ελληνικής και μιας Τουρκικής) σήμερα οι δύο αυτές νησίδες, με την αλλαγή της ροής του ποταμού, γίνανε μια!!! Και προκύπτει το ερώτημα: Μήπως μεθοδεύουν τα επόμενα Ίμια;

Και εμείς τι κάνουμε; Η απάντηση είναι τίποτα πέρα από τα τυπικά. Και το τυπικό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια έγγραφη διαμαρτυρία από την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης προς την Νομαρχία Ανδριανούπολης (η οποία φαντάζομαι που θα κατέληξε και επιπλέον δεν βρήκα στο site της Περιφέρειας). Το θέμα πέρασε δυστυχώς στα ψιλά και στην Ελλάδα και με προβληματίζει η έλλειψη οποιασδήποτε οργανωμένης πολιτικής της χώρας μου για την περιοχή στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα και τα διαρκώς διογκούμενα προβλήματα της.

Β’ ΈβρουΣήμερα το μεσημέρι τελείωσε (για άλλη μια χρονιά) το θέμα της μετάθεσης. Φέτος με διαφορετική κατάληξη ( 😉 ). Β’ Έβρου τελικά, που πρακτικά σημαίνει κάπου μεταξύ Ορεστιάδας και Διδυμοτείχου, στο βορειότερο κομμάτι της Ελλάδας. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν σίγουρος ότι φέτος θα έπαιρνα μετάθεση αλλά φανταζόμουν σε κάποια από τις πρώτες επιλογές μου (Ξάνθη, Ροδόπη κλπ) αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν με χάλασε. Το αντίθετο μάλιστα. Μετά από 3 χρόνια στη Λέσβο ήταν καιρός να αλλάξω περιβάλλον και νομίζω ότι ο Έβρος (νομός στον οποίο γεννήθηκα και μεγάλωσα) είναι μια πολύ καλή περίπτωση για πολλούς λόγους (στεριά, μόρια κλπ). Τελικά ίσως κάποια μέρη μας τραβάνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (η καταγωγή από τη μεριά του πατέρα μου είναι από Ορεστιάδα). Τρείς μήνες ακόμη στη Λέσβο (από την οποία κρατάω τις ομορφότερες αναμνήσεις) για να προλάβω να κάνω και να δω ότι δεν έκανα στα 3 προηγούμενα χρόνια. Προλαβαίνω; Έχω αρχίσει ήδη να ψιλοαγχώνομαι 😛